Παράθυρο

Κάθομαι και κοιτάω από το παράθυρο μου τα παιδία που παίζουν

Κοιτάω το φεγγάρι να το ξεσκονίζω σαν να είναι η πρώτη μου φορά

Και ακούω φωνές να λένε, μην ανησυχείς δεν είναι τίποτα πάνω από εσένα και ούτε κανένας δεν θα σε γνωρίσει

Ψίθυροι πάνω από το κεφάλι μου και τις ακολουθώ μέχρι να ματώσει το δάκρυ μου
Και εκεί χάνονται τα ίχνη για ακόμα μια φορά