Για άλλη μια μέρα στη σκιά του ηλιου και άλλη μια νύχτα στη μουσική του φεγγαριού, πότε θα χορέψω βαλς αγκαλιά με το δέντρο της ζωής μου?

Για να αποδεχτούν τις πράξεις σου

πρέπει να γνωρίζουν τα αισθήματα σου

και για αυτό νιώθω μόνος

Όνειρο

Προσέχω την καρδιά μου

και εσυ πάρε το μυαλό μου
γιατί ότι και να κανείς

εγώ θα έχω την ανθρωπιά μου

Παράθυρο

Κάθομαι και κοιτάω από το παράθυρο μου τα παιδία που παίζουν

Κοιτάω το φεγγάρι να το ξεσκονίζω σαν να είναι η πρώτη μου φορά

Και ακούω φωνές να λένε, μην ανησυχείς δεν είναι τίποτα πάνω από εσένα και ούτε κανένας δεν θα σε γνωρίσει

Ψίθυροι πάνω από το κεφάλι μου και τις ακολουθώ μέχρι να ματώσει το δάκρυ μου
Και εκεί χάνονται τα ίχνη για ακόμα μια φορά

Δαίμονες

Το στόμα μου ένας δαίμονας
Δαίμονες στην καρδιά μου στο κάθε άγγιγμα μου

Που είναι τα αισθήματα μου

Ξεχνάω να πιστεύω σε κάτι που ούτε εγώ ξερώ τι και το βήμα μου γίνετε ταξίδι



Που είναι η καρδιά μου
Που είναι τα αισθήματα μου
Που είναι η ανθρωπιά μου

Ατελείωτο , ατελείωτο ταξίδι , ταξίδια

Χρώματα και ήχοι

Τα χρώματα είναι έκφρασης αισθημάτων και τρόπος σκέψης.
4 χρώματα είναι στον κάθε άνθρωπο, το άσπρο το κόκκινο το μπλε και το μαύρο
είναι τυχαία?

Ευτυχώς η μαύρη μου καρδιά έχει αλεξίσφαιρο.


Όπως και με τον ήχο, ακούς κλάμα και πλημμυρίζεις από συγκίνηση ακούς γέλιο και πλημμυρίζεις από χαρά

Γίνε η αίσθηση του ήχου

Ευθανασία

Αυτό που γράφω αφορά κυρίως αυτούς που πιστεύουν σε κάτι εκτός από το σώμα τους, και την εμφάνιση τους, και γενικότερα στο τι «βλέπουν»…

Μεγαλώνεις με τους γονείς σου και μια μέρα είναι ένας λιγότερος
Τα αισθήματα λένε προέρχονται από την λογική και κύριος από την ψυχή, αλλά έχω τις αμφιβολίες μου για αυτό (εν μέρη)
Γεννιέσαι και πεθαίνεις , όλοι ψάχνουν όσο φτάνει ο νους του καθενός βέβαια , το τι αξίζει και το πόσο, εγώ ως ανασφαλές άνθρωπος ως προς τον απέναντι μου, σκέφτομαι τελευταία το πόσο σχέση έχει το σώμα με την ψυχή και το πόσο η ιατρική μας κάνει πολλές φορές να αμφιβάλουμε για την ίδια την θρησκεία.

Για παράδειγμα, ένα παιδί 16 χρονών γεμάτο όνειρα και πλημμυρισμένο από αισθήματα παθαίνει ένα ατύχημα και για κακή του τύχη μένει κλινικά νεκρός και μετά από μήνες ανοίγει και τα μάτια του και κοιτάει , οι γονείς του μέσα στη κατάθλιψη τους βάζουν μια προσωρινή μάσκα και ρίχνουν ένα τεράστιο χαμόγελο και νιώθουν τεράστια συγκίνηση, με τη διάφορα ότι δεν ήξεραν ότι η ανάρρωση του θα έφτανε μέχρι εκεί…
Με τον καιρό πίστευαν ότι καταλαβαίνει τα πάντα , αλλά τελικά δεν καταλάβαινε τίποτα, σε αυτό το παράδειγμα ερωτούμε και λέω, η ψυχή είναι φυλακισμένη στο σκοτάδι μέχρι να πεθάνει το σώμα του; Η ψυχή του απλά είναι ήδη αλλού; Η απλά ποτέ δεν υπήρχε ψυχή;
Και κάποιος αναίσθητος θα έλεγε «ποιος ο λόγος να τυραννάς το ζωντανό»;

Κυριακή

Βαριέμαι , σηκώθηκα αργά και είπα να πάω για κανένα καφέ σε κανένα γνωστό σοκάκι με γραβάτες αλλά ακόμα και εκεί δεν είχε τραπέζι ,είχε μονό σε μέρος για τους απαρατήρητους και τους αδιάφορους

Για ένα καλύτερο αύριο

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική μαθαίνει να «κατακρίνει»
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα μαθαίνει να «καβγαδίζει»
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή μαθαίνει να αισθάνεται «ένοχο»
Αν ένα παιδί μαθαίνει να ζει μέσα στην κατανόηση μαθαίνει να είναι «υπομονετικό»
Αν ένα παιδί μαθαίνει μέσα στην ενθάρρυνση μαθαίνει να έχει «εμπιστοσύνη»
Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο μαθαίνει να «εκτιμά»
Αν ένα παιδί ζει μέσα σε δικαιοσύνη μαθαίνει να είναι «δίκαιο»
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια μαθαίνει να «πιστεύει»
Αν ένα παιδί ζει μέσα σε επιδοκιμασία μαθαίνει να έχει «αυτοεκτίμηση»
Αν ένα παιδί ζει μέσα σε παραδοχή και φιλία

Υ.Γ. το βρήκα από παιδοψυχολόγο/ψυχολόγο

Μπορείτε ?

Η μάνα μου η τρελή

Έχω 2 φίλες μου που η ζωή τους και αυτές δεν ήταν/είναι όπως θα έπρεπε για να είναι εν μέρη ευτυχισμένες, εκεί που αρχίσανε να κουβεντιάζουν μπροστά μου τα οικογενειακά τους προβλήματα φτάσανε στο εξής σημείο να έχουν διαφωνίες ποια από τις 2 μανάδες είναι η ποιο τρελή, και μετά λεμέ έχουμε πρόβλημα με την παιδεία , μάλλον καλυτέρα θα ήτανε να έχουμε και ένα υπουργείο για την τύχη και ένα υπουργείο για την μοίρα , αλλά και πάλι θα μπαίναμε στο τρυπακι να προσπαθούμε να βάζαμε τα κονε μας και σε αυτά …, καμία τύχη φιλαράκο!